10 Kasım 2010 Çarşamba

Bakiyoruz oyleyse goremiyoruz...

Mira okula baslayinca, sinifindaki arkadaslarinin anneleri ile tanis olduk. Arkadas demiyorum arkadas benim icin degisik bir kelime gibi. Yani simdi dusunuyordum yaziya baslamadan once benim arkadasim oldu mu hic diye. Oldu ortaokulda, sonra lisede, sonra universitede. Ortam oldu, insanlar geldi, sonra bir neden belirdi, o nedenden dolayi samimilesildi, sonra samimi kalinip etikelisime girildi. Sonra dagilindi, gidildi...

Simdi obur pencereden emaillestigim biri var, o benim arkadasim mi diye sorarsam kendime, o hep vardi derim. Arkadas kelimesi bana gore degil yani.

Insanlar bir nedenden dolayi bir araya gelirler, sonra o neden biterse ayrilirlar, ve bu dunyanin sonu degildir. Okyanustaki dalgalar degil miyiz biz, nasil ismimiz kalir, cismimiz kalir okyanusun icinde oldugumuzu anladiktan sonra...

Yine nerden basladik nereye geldik. Bu siralar daginigim, seyrediyorum. Ayni zamanda da derli toplu icerde.

Mira'nin okuldan arkadasinin annesi ile cokca konusuyoruz. Genelde o konusuyor ben dinliyorum. Cunku soyleyecek cok sozu var. Gozlemliyor. Bakiyor her tarafa, inceliyor herkesi. Merak ediyor. Dev aynasindaki ben gibi... Konu bu zaten. Ona kendimden farkli bakmadigim icin, kendimden uzakta da gormuyorum. O nedenle elestiremiyorum da :) Elestirebilirim de yani kinamak gibi elestirmiyorum.
Dun parkta bulustuk sabah jimnastik derslerinden sonra. 11.00 - 12.00 arasi uygundur diye dusunduk, ogle yemeginden once, biraz gunes alsinlar ... (super dusunceli anneleriz)
Sonra onlar oynarken, 5 cocugu ve de 1 kopegi olan, henuz yuzunu asikken goremedigim bir anne, iki cocugu ve de kopegiyle parka geldi. Bu arkadas bana egilip, "simdi bu kadinin bu saatte ne isi var parkta. Tam ogle yemegi saati. Bu cocuklara ne yediriyor? Gofret mi veriyor ogle yemegi niyetine? Cok mu Avrupali bir anneyim ben bilmiyorum ama boyle olmaz ki!" dedi. Epey sinirlenmisti. Ben gulumseyerek dinledim. Bilmiyoruz ki ne oldugunu, kizdirma kendini bosu bosuna dedim.
Sonra o hep gulen bes cocuklu kadinla tesadufen park cikisi karsilastim. Ayakustu sohbet etmeye basladik, Mira kopege opucukler verirken. Uc cocugu ilk okulun degisik siniflarinda ve sabahcilarmis. Onlara sicak beslenme getirmis. Cocuklarinin soguk sandwiclerle beslenmesini her zaman istemiyormus cunku (ne dusunceli anne degil mi?)
Sonra okulda kendini sinirlendirmis anneyle karsilastik. Bu sefer de baska cocuklarin Mira'yi nasil kizdirmaya calistiklarini anlatti. Olsun yeterince ingilizcesi yok, anlamamistir dedim gulumseyerek, zaten anlasa da o onun yolu olacak, hayatta surekli mudahele edemem ki, dedim.
Ama deyip itiraz etmek istedi, sen bugun biraz dinlen istersen, oglen ki kadin da o kadar kotu degilmis, cocuklarini dusunuyormus diye anlattim olayi. Evet, sanirim bu siralar benim kotu gunlerim dedi ve pufurdayarak evine gitti.
Bakiyoruz, baktigimizi sandigimiz her an, baktigimizda gordugumuz sey sadece simsiki tuttugumuz fikirlerimizin yansimasi. Oysa olayin hep bir de diger tarafi var...
Bu olay benim bir yansimam. Biri bana birsey sordugunda ilk cikan cevabi veririm genelde.
Sonra zaman gecer bu cevap kafama geri donerse, dusunurum icimde, verdigim cevap ne anlama geldi karsida acaba diye. Sonra ben ne demek istersem diyeyim, baskasinin ancak kendi fikirlerinin yansimasi olarak dediklerimi anlayacagini farkederim. Bazen duzeltirim yanlis anlasilma olabilecek yerleri. Sonra konusanin da, dinleyenin de BEN oldugum gercegine dayarim sirtimi. O'na emanet ederim.

6 yorum:

Novella dedi ki...

ben anlattım kendi kelimelerimle, o dinledi kendi kelimeleriyle...

Uma dedi ki...

Baska turlusu mumkun degil ki zaten...
Biz sadece durdugumuz yerle oynayabiliriz...

NOLYA dedi ki...

sinirlenen bayanda muhtemelen az sayıdaki çocuğunun(kaç çocuğu var bilmediğimden)sorumluluğu onda stres yaratıyorken,hata yapmamaya çalışıyorken ve de geriliyorken,5 çocuklu ve 1köpekli olmasına rağmen keyifli olan kadını aklı almıyordur da ondan öle bi eleştiri yapmıştır. Bu durum normal olamaz,illaki birşeyleri yanlış yapıyor olmalı,ben nasıl yanlış yapıyorsam.. diye bir sorgulamaya girişmiş olabilir... yanılıyor da olabilirim tabi,ama durum komik..

Uma dedi ki...

Mutlaka karsilastirma yapmaliyiz ki kendimizi iyi hissedelim. Ben de gunde kac kere kendimi karsilastirma yaparken yakaliyorum. Cok incedenler ama yakaliyorum, yakalamamak mumkun degil cunku sorunlar bir tek ordan cikiyor :)
Bir de simdi yorumunu okurken aklima geldi. Bu bayanin 2 cocugu var, 46 yasinda, gayet de iyi durumda :) Okula cocuklari biraktik, kapi onunde yine ayakustu konusurken, gec kalan bir anneyi ve butun okula sorun cikaran oglunu gosterip, okul 1.05 de aciliyor, biliyorlar, neden hala insanlar gec kalir ki dedi :) Ben de kadin bu hafta doguracak, ya bugun ya da yarin, bence oglunu getirebildigi mucize dedim, sonra sustu :)))

Pinhan dedi ki...

senin gibi biriyle karşilastigi için gercekten cok sansli, eger dayanabilir de, ayna yaparsa kendine, hayati cok daha guzel olabilir bundan sonra:)

Uma dedi ki...

O Allahin isi Pinhancim :) benim degil. Benim isim bu insan neden onumde durup bana bunlari anlatiyor sorusunu surekli cevaplamak ve uyanik kalmak :)